نامه ی من ! (سوشیانت)

---

سلام به همه دوستای گلم اینم نامه ی سوشیانت واسه عزیز دلم : محسن

بر آستانه ی در سایه ای بر تنهایی ام افتاد، بی آنکه به من مجال سلامی بدهد ... نه برای آیینه ها چاره ای مانده بود نه برای پاهای من !!! هزار شکوفه بر قامتم رویید ؛ هزار جوش ... به کدام عالم بودم ؟؟!!

فراموشم شد ! اسب سفید پوشی بر آخور رویاهایی که دیده بودم  شیهه نمی کشید ...!

اما آمده بود...شاهزاده ی من ... هم او که همه ی جاده ها را با اشک چشم و خون دل آب و جاروی قدومش کرده بودم. احساس غریبی در رگهایم با خون تلمبه می شد .

 حال دیگر من بودم چون او بود...!

بی نیاز از تحلیل دلگیر عشق و تبعید زیباترین احساسمان به دورترین نقاط. هم آوا با دانه ی لوبیا در لحظه ی شکاف درد در آخرین گلبرگ هایم...!  مجالی که هرگز نصیبم نشده بود. سرمست شده بودم چون باد ؛ چون برف. پندار که فرشتگان در رفت و آمد یک خلقت شگفتند !

بیهوشی من بود ؛ یا خوابی به بیهوشی ؟؟؟؟

حال با حضورتو عزیزترین من ... دوست داشتنی ترین من :

به امید به حقیقت پیوستن رویاهای شبانه ام و به امید نگاهی که شب را با آن سپری کرده ام روز را با گشودن چشمهایم آغاز میکنم ... آغازی دوباره

هر روز صبح  بی آنکه خود خواهم ؛ احساس دوست داشتنت تنم را به لرزه در می آورد و غرور با تو بودن در لحظه هایی که می گذرد در عمق وجودم احساس میکنم.

حال از تو می گویم ؛ تک سوار دل من ... از تو که با رد پای خاطراتت لالایی شبانه ام می شوی

لحظه هایمان را یادت هست ؟ اولین دیدار ..؟؟؟ یادت هست چگونه دلم رسوایم کرد ؟

چگونه می لرزیدم ؟ و چشمهای تو ... از آنهمه شوق ...! دل دل دستهایم در هوس گرفتن دستهایت

حال در لحظه لحظه ی زندگی من صدای پای نگاهت که آمدی تکرار می شود  !! هنوز دلم به لرزه در

 می آید .

من ماندم و مشتی خاطره ... لبخند ... گریه ... قهقه ها ... اخم های تو .. بچگانه های من ...

همه ی اینها را در تار و پود ذهنم حک شده است .

حال که در لحظه های من جاودانه شدی ... حال که تمام روزهای سختم با تو آسان شده است ؛

حال که خوشبختی من در پخش زنده ی نگاه تو رقم می خورد :

تنهایم مگذار

همین !!!!