آقاهای مهربون و خانومهای مهربون

موضوع این ماه:

zeynab — Wed, 01 Sep 2010 20:49:18 GMT

سلام بچه ها

میبینم که همتون اینجارو فراموش کردین

اینجا که یه وقتی هر روز آپ میشد...

این موضوع ماه تا مدرسه و دانشگاه و ... باز نشده آپ کنیم... اون موقع همتون بهونه میارین میگین وقت نداریم... الان بهترین وقته. پس موضوع شدیدترین دعوایی که تا حالا داشتین

دعوای ما

shideh — Mon, 21 Sep 2009 17:32:06 GMT

سلام خوبین؟ ببخشید که بعد از مدت ها دارم اینجا آپ می کنم. از وقتی هم که به زینب جون قول دادم دو روز بلاگفا قاطی بود و نشد.

در هر صورت معذرت می خوام زی زی جان.

خب موضوع این پست گویا بدترین دعوایی هست که با دوس جون کردیم. خب هر کسی که ما رو بشناسه و وب ما رو بخونه می دونه که چیزی که تو رابطه ی ما زیاده دعواس. از بحث های کوچولو موچولو گرفته تا دعواهای گنده. ولی خدا رو شکر هیچ وقت تا حالا با هم قهر نکردیم. دوس جون هم یه اخلاق خوب داره و اونم اینه که اگه بزرگترین دعوا هم بین مون پیش اومده باشه یک ساعتش بعدش زنگ می زنه و میگه "سلام عزیزم خوبی؟" و این یعنی من آشتی یم. خودم هم بعد از سه سال دیگه متوجه شدم که دوس جون وقتی عصبانیه به جای هر حاضرجوابی و کل کل کردن بهتره که یه ساعت بذارمش به حال خودش. ولی حیف که برام خیلی سخته و خیلی از مواقع یه کم کوتاه نمیام تا اون آروم بشه و بعد حرف بزنیم. و همین هم باعث بدتر شدن دعوا میشه.

اولین و بدترین دعوایی که با دوس کردم و هیچ وقتم یادم نمیره دقیقا مهر 86 (یعنی وقتی یک سال از با هم بودنمون می گذشت) بود. که من دانشگاه بودم و گوشی م شارژش داشت تموم میشد. حدود ساعت 5 به دوس جون زنگیدم و گفتم گوشیم داره خاموش میشه و کلاسم که تموم شد می رم خونه و بهت می زنگم، نگران نشو. از شانس ما اون روز کلاسم تا 7 طول کشید. از دانشگاهم تا خونه حدود یک ساعت و خورده ای راه بود. تا من رسیدم خونه ساعت شده بود 8. تا داشتم لباسمو عوض می کرد هی یکی زنگ می زد به اون یکی خط مون (که مخصوص اینترنته و آی دی کالر نداره) و قطع می کرد یا اشتباهی یه چیزی میگفت. همون لحظه گفتم نکنه دوس جونه؟!! و از این یکی خط خونه مون زنگیدم بهش. که دیدم در حد مرگ عصبانیه. و برای اولین بار کلی داد و بیداد کرد که معلوم هست تو کجایی؟ من از نگرانی سکته کردم. انگار یه ساعت قبلش زنگ زده به دوستم. اون هم گفته ما تازه از هم جدا شدیم. دوس جون هم از ساعت 7 اومده بوده تو خیابون نزدیک خونه مون که فکر می کرده من ازش میام. چون فکر می کرده من خیلی زودتر از اینا باید می رسیدم و چون دیر کردم فکر کرده اتفاقی برام افتاده. خلاصه که اون اولین دعوایی بود که بین مون اتفاق افتاد و خیلی هم بد بود. چون من هم حق رو می دادم به خودم و می گفتم: من به تو خبر داده بودم و تو بیخودی نگران شدی. اونم حق رو می داد به خودش و می گفت تو که دیدی دیر شده باید باز به من زنگ می زدی که من نگران نشم. یادمه دقیقا دو روز بعدش هم اولین سالگرد دوستی مون بود. و من تا اون روز هم از دستش ناراحت بودم.

همون طور که اول پست هم گفتم منو دوس جون دعوا زیاد کردیم. ولی خدا رو شکر هیچ وقت، هیچ دعوایی باعث نشده از هم دل بکنیم. حتی مواقعی که به این نتیجه رسیدیم که خیلی اختلاف نظرهای بزرگی داریم. همیشه هم بعد از هر دعوا که اوضاع و اوحوالمون آروم میشه، خیلی عشقولانه تر از قبل میشیم. یعنی یه جورایی دعوا و دلخوری باعث میشه که بیشتر قدر همو بدونیم و بیشتر بهمون ثابت بشه که به هیچ عنوان نمی تونیم از هم بگذریم.

ببخشید اگه پستم طولانی شد.

mandegartarin — Wed, 16 Sep 2009 07:07:27 GMT

سلام سلام

من مینای محمدمهدی هستم۱۳۸۸.۰۱.۰۷عقد کردیم و آشنایی و عشقمون از یک دعوا شروع شد و این اولین و آخرین دعوایی شرین زنگیم بود که حاضرم هزار بار تکرار بشه.

زینب جون گفت بیام و بنویسم و آمدم.

اولین دعوا با محمد مهدی که خیلی شدید بود برای اولین بار دیدمش و ما با یک دعوا شدید عاشق هم شدیم

آخه محمدمهدی به جای دوسش اومده بود امتحان بده و من به استاد گفتم که این آقا به جای یکی دیگه اومده و محمدمهدی هم که زرنگ بود کارت دانشجویی همکلاسی ما دستش بود و همکلاسی هم تا حالا یک بار سر کلاس این استاد نیومده بود.

خلاصه بعد از امتحان بهش گفتم تو خیلی نا حقی کردی و دروغ گفتی و گفتم حالتو میگیرم

اونم گفت باشه منتظر میمونم.

هر دفعه با دوستش میمود دانشگاه ما و من یه روز رفتم توی صورتش نگاه کردم و میخواستم یه چیزی بهش بگم که خودش بهم گفت دوستت دارم.

و از اون به بعد شدیم لیلی و مجنون

دعوای شدید!!

sepideh — Thu, 03 Sep 2009 11:48:18 GMT

سلام به همه ی دوستان این وبلاگ گروهی...

سپیده هستم...متولد ۱۳۶۵ دانشجوی دندانپزشکی...

همسرم جوجو متولد ۱۳۶۴ و دانشجوی پزشکی هست...

ما به طور کاملا اتفاقی(!) و یا از پیش تعیین شده!! سالهای زیادی توی یه دانشگاه بودیم اما هم رو نمی شناختیم...بعد در یک سفر دانشجویی به خارج از کشور باهم اشنا شدیم...و این اشنایی شروع تازه ای در زندگیمون بود...

نیمه شعبان سال ۸۷ عقد کردیم و نیمه شعبان امسال هم زندگی مشترکمون رو شروع کردیم...

موضوع این دفعه ی این وبلاگ بدترین دعوایی هست که باهم داشتیم...راستش الان جوجو جونم نیست که کمکم کنه و بدترین دعوا رو به یاد بیارم..اما چیزی که می دونم این بوده...باهم دعوا نکردیم...گاهی یه بحث هایی پیش اومده...به علت اختلاف سلیقه...یا خستگی...و گاهی هم غرور!...اما چیزی که مهمه اینه که توی زندگی مشترک ادم باید از خودگذشتگی داشته باشه...یه جایی باید کوتاه بیاد...این هم در مورد اقایون و هم در مورد خانوما صادقه...بعد از همه ی بحثامون من و امید به این نتیجه رسیدیم که گیر دادنامون به هم دیگه فقط در اثر خستگی بوده...اگه وقتی خسته ایم سعی کنیم کمتر به هم گیر بدیم و طرف مقابل هم خستگی اون یکی رو درک کنه و طوری رفتار نکنه که اون یکی عصبی شه هیچ وقت مشکلی پیش نمی اد...دیگه اینکه وقتی یه موضوع ناراحتمون می کنه موقع مناسبی واسه حرف زدن با طرف مقابلمون پیدا کنیم و مساله رو مطرح و رفع کنیم!!

حالا یکی از بحثامون رو تعریف می کنم:

ایام عید در حال مسافرت بودیم...یک بار می خواستیم بریم مهمونی...خونه یکی از اشناهای خانوادگی ما...من یه لباسی پوشیدم جوجو جونم می گفت نه این خوب نیست...منم می گفتم نه خیلیم خوبه تو گیر میدی!!اما اونم دلایل خودشو داشت واسه اینکه می گفت لباسه کوتاهه!! منم هی اصرار داشتم که اینطور نیست...خلاصه کمی از هم دلخور شدیم...

دلیل من این بود که می گفتم تو این اشناهای مارو نمی شناسی من می دونم این لباسم واسه اونجا خوبه...جوجوم می گفت هرچی! به هر حال لباسه که کوتاه هست!! خلاصه هی بحث کردیم...بعد رفتیم مهمونی...منم همون لباسو پوشیدم...شایدم جوجو ناراحت شد!!

اما به هر حال تموم شد...بعد از مهمونی هم هیچ کدوم یادمون به بحثی که کردیم نبود!!

حالا دلیل بحث: اینکه چند روز بود ارامش فکری نداشتیم...دوروبرمون به هم ریخته بود و از مسافرت خسته بودیم و می خواستیم برگردیم خونه!!! توی اون چند روز خستگی چند بار دیگه هم از این بحثا کردیم..اما وقتی برگشتیم و دوباره آرامشمون رو به دست آوردیم دیگه هیچ بحثی پیش نیومد!!!

نتیجه ای که گرفتیم: اینکه موقعیت هم دیگه رو درک کنیم و گاهی خودمون رو جای دیگری بذاریم و اگه چیزی یا کاری واسمون حیاتی نیست به خاطر خوشایند طرف مقابل ازش بگذریم و کوتاه بیایم و راه دیگه ای که هر دو دوس داشته باشیم رو پیش بگیریم!!

دیگه همین...

واسه اولین بار واقعا زیاد صحبت کردم...

امیدوارم هیچوقت باهم بحثی نداشته باشین و همیشه شاد باشین

یه ستاره داره چشمک میزنه تو آسمون...داره دلمو میبره به یه جای بی نام و نشون

setare — Sun, 12 Apr 2009 08:09:18 GMT

سلام به همه دوستای گلم

این روزها واقعا روزهای دردناکیه...اونم واسه من که مدتها بود به کتابم نظری نینداختم... فقط به ۱امید دارم واسه دانشگاه تهران میخونم (کارشناسی)... اونم همسفرمه که هر لحظه ای که باهاش بودم واسم پر از خاطره ست و رمانتیکه...اون وقتی بگه سعی کن تهران قبول بشی یعنی من باید برم اونجایی که اون میخواد...(حرفت حجته عزیزم)

همسفر نوشت:

خندیدن هات...شوخی هات...راهنمای هات...همه و همه منو مصمم میکنه به ادامه راه عاشقیمون

دوست دارم ستاره

آخرین پست در آخرین ماه سال توسط 1 ستاره

setare — Fri, 13 Mar 2009 10:10:18 GMT

سلام !

آخرین پستم تو سالی که گذشت...

شاید بهتر باشه ۱ کم از خودمون بگم

من : ستاره . متولد ۱۳۶۷ و دانشجوی ترم ۴ و امسال هم کنکور کارشناسی دارم

آقاییم : میلاد خان . متولد ۱۳۶۵ و دانشجوی ترم آخر مهندسی ...

خیلی اتفاقی تو دانشگاه با هم آشنا شدیم و بعد از ۴ ماه دوباره خیلی تصادفی به هم برخوردیم. اما این آشنایی هم عجیب بود هم خدایی...

تو این ۱ سال و ۳ماهی که با هم هستیم اتفاقات زیادی افتاد که باعث شد علا قه بین ما رو بیش از پیش کنه...

سال ۱۳۸۷ متفاوت ترین سال تو ۲۰ سال زندگی من بود. چون امسال من دیگه ۱ ستاره تنها نبودم... تو لحظه لحظه هام عشقم و یادش در کنارم بودن. امسال سالی بود که من بعد ۲۰ سال بزرگ شدم. چون ۱ مرد بزرگ کنارم بود.

امیدوارم سال آتی برای همه کسانی که دوستشون دارم و کسانی که به یادم هستن سالی با برکت همراه با موفقیت و خوشحالی باشه... و امیدوارم تو سال جدید عشق و علاقه بین من و همسفرم بیش از گذشته و با سال جدید رنگ و بویی تازه بگیره...

سر سفره هفت سین دلهاتون ستاره و همسفرشو از یاد نبرید.

همیشه عاشق باشید...یا حق

آنی نوشت 1

aghaha-khanomha — Tue, 03 Mar 2009 08:16:18 GMT

سلام..خسته نباشین

اول از همه میخوام از مدیران این وبلاگ تشکر کنم به خاطر اینکه این کاربر تنبل رو تحمل کردن..خوب البته من مقصر 100درصد نیستم..بلاگفا اجازه ورود بهم نمیده.,وعلتش رو نمیدونم.البته الان هموتن در تعجب هستین که من کی هستم خوب خودم رو معرفی میکنم

من صاحب وبلاگ یه کوچولو و آقاییش هستم

اول خودم(خانوما مقدم تر هستن)1

اسمم:آنی..

متولد:1368

دانشجو رشته معماری ترم 4

متاهل.(البته هنوز عقد)

همسریم:

اسم:علیرضا..

متولد:1361

شغل آزاد

ما آذر 1386 عقد کردیم و به امید خدا مهر88 میریم زیر یه سقف.

همین اگر سوالی بود در خدمتم.

خوب موضوع این دفعه آزاده

سال 87..امسال در کنار تو همسر مهربانم بهترین سال بود..برای خودمان بهترین ارزو ها را دارم..دوست دارم زندگی خوبی را داشته باشیم..دوست دارم قدر همدیگرو بدانیم

دوست دارم با همدیگر زندگی پر ازعشقمون رو بسازیم و همیشه عاشق باشیم

و فقط بهترین آرزوها رو برای خودم و تمامی دوستان ارزو مندم

دوستان وبلاگی

به وبلاگ منم سری بزنین

www.yekocholoo.blogsky.com

پی نوشت :

آنی جون من سوشیانتم اومدم واست پستت رو گذاشتم عزیزم این ایدی که اینجاست ماله منه

فقط آنی جون من زیاد دنبال عکس گشتم اگه اینو دوس نداشتی یه عکس واسم میل کن تا بزارمش

نامه ی من ! (سوشیانت)

aghaha-khanomha — Wed, 18 Feb 2009 07:51:18 GMT

سلام به همه دوستای گلم اینم نامه ی سوشیانت واسه عزیز دلم : محسن

بر آستانه ی در سایه ای بر تنهایی ام افتاد، بی آنکه به من مجال سلامی بدهد ... نه برای آیینه ها چاره ای مانده بود نه برای پاهای من !!! هزار شکوفه بر قامتم رویید ؛ هزار جوش ... به کدام عالم بودم ؟؟!!

فراموشم شد ! اسب سفید پوشی بر آخور رویاهایی که دیده بودم شیهه نمی کشید ...!

اما آمده بود...شاهزاده ی من ... هم او که همه ی جاده ها را با اشک چشم و خون دل آب و جاروی قدومش کرده بودم. احساس غریبی در رگهایم با خون تلمبه می شد .

حال دیگر من بودم چون او بود...!

بی نیاز از تحلیل دلگیر عشق و تبعید زیباترین احساسمان به دورترین نقاط. هم آوا با دانه ی لوبیا در لحظه ی شکاف درد در آخرین گلبرگ هایم...! مجالی که هرگز نصیبم نشده بود. سرمست شده بودم چون باد ؛ چون برف. پندار که فرشتگان در رفت و آمد یک خلقت شگفتند !

بیهوشی من بود ؛ یا خوابی به بیهوشی ؟؟؟؟

حال با حضورتو عزیزترین من ... دوست داشتنی ترین من :

به امید به حقیقت پیوستن رویاهای شبانه ام و به امید نگاهی که شب را با آن سپری کرده ام روز را با گشودن چشمهایم آغاز میکنم ... آغازی دوباره

هر روز صبح بی آنکه خود خواهم ؛ احساس دوست داشتنت تنم را به لرزه در می آورد و غرور با تو بودن در لحظه هایی که می گذرد در عمق وجودم احساس میکنم.

حال از تو می گویم ؛ تک سوار دل من ... از تو که با رد پای خاطراتت لالایی شبانه ام می شوی

لحظه هایمان را یادت هست ؟ اولین دیدار ..؟؟؟ یادت هست چگونه دلم رسوایم کرد ؟

چگونه می لرزیدم ؟ و چشمهای تو ... از آنهمه شوق ...! دل دل دستهایم در هوس گرفتن دستهایت

حال در لحظه لحظه ی زندگی من صدای پای نگاهت که آمدی تکرار می شود !! هنوز دلم به لرزه در

می آید .

من ماندم و مشتی خاطره ... لبخند ... گریه ... قهقه ها ... اخم های تو .. بچگانه های من ...

همه ی اینها را در تار و پود ذهنم حک شده است .

حال که در لحظه های من جاودانه شدی ... حال که تمام روزهای سختم با تو آسان شده است ؛

حال که خوشبختی من در پخش زنده ی نگاه تو رقم می خورد :

تنهایم مگذار

همین !!!!

پی نوشت :

موضوع ماه آینده :

موضوع این ماه آزاده ! هر کی هر چی دوست داره میتونه بنویسه چون دیگه این آخرین

پست توی سال 87 می تونین از آرزوها و رویاهاتون که واسه آیندتون پیش بینی کردین بنویسین !

بازم دارم میگم هر کی دوماه پست نزاره حذف میشه

قرباااااااااان شما

سوشیانت

یه داستان عاشقانه

zeynab — Thu, 12 Feb 2009 20:17:18 GMT

سلام دوستای خوبم...

کلی تشکر میکنم از همه ی دوستای خوبی که به موقع آپ کردن به همراه تذکری برای افراد غیر فعال! ما درصدد حذفتون هیستییییییییییییییییما بعدا نگین نگفتی

امشبم با سوشیانت حرف زدم ـ یعنی دعوا کردم ـ

به درخواست شما و خودم ازین به بعد پست بالای وبلاگ پست آخرین فردی که آپ کرده خواهد بود

منم قبلا هم گفتم بلد نیستم نامه اینا بنویسم همین چند روز پیشم که با محمد چت میکردیم یه شعر ناز براش فرستادم گفتم اینو تو دفترم برای تو نوشتم! گفت مال خودته؟ من گفتم نه من ازینا بلد نیستم! کپی پیست بود! محمد گفت: " میدوووووووووووووووووووووووووووووووووونستم "

من:

حالا من امشب نوبته آپ کردنمه ولی بلد نیستم نامه بنویسم فقط همینجا میگم:

محمد خیلی دوست دارم

یه داستان عاشقانه گذاشتم اگه دوس داشتید بخونید زیادم وقت نمیبره.البته سوشیانت میدونه سر شب بهش گفتم یه مطلب فوق العاده جالب میذارم در مورد عشق. اما هرچی گشتم پیداش نکردم. خیلی جالب بود. اگه پیداش کردم حتما میذارمش. فردا صبحم کنکور ارشد دارم نشستم تا نصفه شبی پای نت. حالا صبح برم کیک و آبمیومو سر جلسه بخورمو بخوابم

Once a Girl when having a conversation with her lover, asked
Why do you like me..? Why do you love me?
I can't tell the reason... but I really like you
You can't even tell me the reason... how can you say you like me?
How can you say you love me?

يك بار دختري حين صحبت با پسري كه عاشقش بود، ازش پرسيد
چرا دوستم داري؟ واسه چي عاشقمي؟
دليلشو نميدونم ...اما واقعا"‌دوست دارم
تو هيچ دليلي رو نمي توني عنوان كني... پس چطور دوستم داري؟
چطور ميتوني بگي عاشقمي؟

I really don't know the reason, but I can prove that I love U
Proof ? No! I want you to tell me the reason
Ok..ok!!! Erm... because you are beautiful,
because your voice is sweet,
because you are caring,
because you are loving,
because you are thoughtful,
because of your smile,

من جدا"دليلشو نميدونم، اما ميتونم بهت ثابت كنم
ثابت كني؟ نه! من ميخوام دليلتو بگي
باشه.. باشه!!! ميگم... چون تو خوشگلي،
صدات گرم و خواستنيه،
هميشه بهم اهميت ميدي،
دوست داشتني هستي،
با ملاحظه هستي،
بخاطر لبخندت،

The Girl felt very satisfied with the lover's answer
Unfortunately, a few days later, the Lady met with an accident and went in coma
The Guy then placed a letter by her side
Darling, Because of your sweet voice that I love you, Now can you talk?
No! Therefore I cannot love you
Because of your care and concern that I like you Now that you cannot show them, therefore I cannot love you
Because of your smile, because of your movements that I love you
Now can you smile? Now can you move? No , therefore I cannot love you

دختر از جوابهاي اون خيلي راضي و قانع شد
متاسفانه، چند روز بعد، اون دختر تصادف وحشتناكي كرد و به حالت كما رفت
پسر نامه اي رو كنارش گذاشت با اين مضمون
عزيزم، گفتم بخاطر صداي گرمت عاشقتم اما حالا كه نميتوني حرف بزني، ميتوني؟
نه ! پس ديگه نميتونم عاشقت بمونم
گفتم بخاطر اهميت دادن ها و مراقبت كردن هات دوست دارم اما حالا كه نميتوني برام اونجوري باشي، پس منم نميتونم دوست داشته باشم
گفتم واسه لبخندات، براي حركاتت عاشقتم
اما حالا نه ميتوني بخندي نه حركت كني پس منم نميتونم عاشقت باشم

If love needs a reason, like now, There is no reason for me to love you anymore
Does love need a reason?
NO! Therefore!!
I Still LOVE YOU...
True love never dies for it is lust that fades away
Love bonds for a lifetime but lust just pushes away

اگه عشق هميشه يه دليل ميخواد مثل همين الان، پس ديگه براي من دليلي واسه عاشق تو بودن وجود نداره
عشق دليل ميخواد؟
نه!معلومه كه نه!!
پس من هنوز هم عاشقتم
عشق واقعي هيچوقت نمي ميره
اين هوس است كه كمتر و كمتر ميشه و از بين ميره

Immature love says: "I love you because I need you"
Mature love says "I need you because I love you"
"Fate Determines Who Comes Into Our Lives, But Heart Determines Who Stays"

"عشق خام و ناقص ميگه:"من دوست دارم چون بهت نياز دارم
"ولي عشق كامل و پخته ميگه:"بهت نياز دارم چون دوست دارم
"سرنوشت تعيين ميكنه كه چه شخصي تو زندگيت وارد بشه، اما قلب حكم مي كنه كه چه شخصي در قلبت بمونه"

حرف دل 1 ستاره به همسفرش

setare — Tue, 10 Feb 2009 14:04:18 GMT

سلام به همه عزیزان

هیچی واسه گفتن ندارم.اما ...

ستاره ای بودم در تاریکی شبها...

با قلبی تنها که سالها در تنهایی خود با آسمان خلوت میکرد...

شبی...

همان شب...

ستاره بازیچه دست آسمان شد و چشمکی زد...

نمیدانستم آن زمان روی زمین میلادی نظاره کرد چشمکم را...

و چه آسان قلبم را تسخیر کردی...به یاد داری؟!!

قلبم را به تو دادم و گمان کردم برای همیشه خاموش شدم.

اما...

هرگز فکر نمیکردم میلاد دوباره ام باشی...

تا ستاره ای در آسمان زنده است دوستت دارم میلاد من.

ستاره شبهایت